די שיעור אנאליזירט די מחלוקת צווישן דעם רמב"ם און רמב"ן וועגן די טעאלאגישע באדייט פון יציאת מצרים און שבת. דער רמב"ם פארשטייט יציאת מצרים אלס א היסטארישע געשעעניש וואס האט געברענגט ידיעת השם דורך משה רבינו, בשעת דער רמב"ן לערנט אז ביי יציאת מצרים איז טאקע געשען א מעטאפיזישע ענדערונג אין דער בריאה - די אידן זענען ארויסגענומען געווארן פון די רשות פון די זיבעציג שרים (מלאכים וואס פירן די אומות) און געווארן א "חלק ה' עמו", געפירט דירעקט דורך השם. דער רמב"ן'ס שיטה באזירט זיך אויף די פסוקים "אשר חלק ה' אלקיך אותם לכל העמים" און "כי חלק ה' עמו יעקב חבל נחלתו", און דאס ערקלערט פארוואס יציאת מצרים איז דער יסוד פון אלע מצוות און פארוואס עס איז אזוי אפט דערמאנט אין דער תורה.