אודות
תרומה / חברות

Author: Yitzchok Lowy

פרק ה' אין הלכות עבודה זרה באהאנדלט די דינים פון א מסית - איינער וואס רייצט אן אנדערע אידן צו דינען עבודה זרה. דער רמב"ם לערנט אויס אז א מסית באקומט סקילה אפילו אויב דער מוסת האט נישט טאקע געדינט עבודה זרה, און אז מען דארף אים כאפן מיט ערמה דורך אונטערשטעלן עדים. ווייטער ווערן באהאנדלט די דינים פון א נביא שקר און נביא המתנבא בשם עבודה זרה, און די איסורים פון נשבע זיין בשם עבודה זרה און דערמאנען שמות עבודה זרה.
דער שיעור באהאנדלט דעם חידוש אז דער אייבערשטער האט גערעדט צו משה "בארץ מצרים" – א פלאץ וואו געווענליך קען מען נישט הערן דבר ה'. דער תירוץ איז אז יציאת מצרים איז געווען א נס נישט נאר מצד דער אייבערשטער, נאר אז אפילו מצדנו האבן מיר געקענט דערגרייכן דעם אמת אין מצרים אליין. דאס איז דער טייטש פון "החודש הזה לכם ראש חדשים" – אז די קרוין קומט זיך פאר דער ערשטער, שוואכסטער רגע פון יציאת מצרים, נישט פאר מתן תורה, ווייל דארט איז דער גרעסטער חידוש אז מען קען אנקומען צום אמת פון יעדן מצב.
אין דעם שיעור לערנט מען רמב"ם הלכות עבודה זרה פרק ד' וועגן עיר הנדחת און מסית ומדיח. די הויפט נקודות זענען: די תנאים ווען א שטאט באקומט דין עיר הנדחת (מוז זיין צוויי מדיחים פון דער זעלבער שטאט, מינימום הונדערט מענטשן, ביז רוב שבט), די פראצעדור פון בית דין הגדול וואס שיקט שליחים צו אונטערזוכן און תלמידי חכמים זיי מחזיר בתשובה זיין, און די דינים פון הריגה בסייף פאר די מודחים און סקילה פאר די מדיחים. אויך ווערט באהאנדלט די דינים פון שלל עיר הנדחת, אז מען פארברענט אלע נכסים, און די ספעציעלע דינים פון הקדשות, תרומה, מעשר שני און כתבי הקודש וואס געפינען זיך אין דער שטאט.
This shiur examines a fundamental question raised by the Chazon Ish about the nature of middos (character traits): why do we treat virtues like courage, humility, or temperance as separate good qualities when being truly good requires all of them together? The discussion challenges the common assumption that you can work on individual middos separately, arguing instead that genuine virtue is unified - either you're guided by intellect and reason (and thus have all good middos), or you're driven by natural inclinations (and your seemingly "good" traits are just natural dispositions, not real virtues). Drawing on Socratic and Aristotelian philosophy, the shiur distinguishes between natural traits that happen to look good and authentic moral excellence that comes from living according to reason, ultimately questioning whether the standard mussar approach of working on one middah per month makes philosophical sense.