סיכום השיעור 📋
דער בעש״ט׳ס תורה אויף “הרבה עשו כרשב״י” — מקיפים, פנימיים, און דער דרך פון עבודה
—
א. “הרבה עשו כרשב״י ולא עלתה בידם” — דער בעש״ט׳ס יסוד
דער בעש״ט׳ס חידוש
פארוואס איז זיי נישט געלונגען? ווייל זיי האבן געוואלט זיין ווי רשב״י. א מענטש דארף נישט וועלן זיין ווי יענעם — ער דארף טון וואס ער קען אליינס.
דיסקוסיע
אויפן בעש״ט ווערט געפרעגט: אויב מ׳זאל נישט דאווענען מיט כוונות נאר ווי א “תינוק בן יומו” — איז דאס אליין נישט אויך א גרויסע מדריגה וואס מ׳קען נישט דערגרייכן? דער תירוץ: דאס זענען מדריגות, און אפשר איז דער “תינוק בן יומו” טאקע צו הויך פאר מאנכע מענטשן.
—
ב. פארן צום רבי׳ן / קיין מירון — דער ענין פון ארויסגיין פון זיך
“אלעמאל איז דא א באס צוריק”
א מעשה: איינער וויל לויפן צום כותל אנשטאט בלייבן ביים שיעור, ווערט אים געזאגט אז ער וועט סיי ווי זיין פארנומען מיטן באס צוריק. דער נקודה: אויף יעדע זאך אין לעבן איז דא א “באס צוריק” — מ׳קומט אלעמאל צוריק צו דער רוטינע.
Fear of Missing Out vs. אמונה
א שארפע קריטיק: דער אופן ווי רוב חסידים זענען היינט צוגעבונדן צו זייער קהילה איז דורך fear of missing out — מ׳האט מורא מ׳פארפאסט דעם טיש, די שפע, די חוויה. אבער דאס איז נישט אמונה. אמונה הייסט אז מ׳מוז קיינמאל נישט — ס׳איז נישטא אזא זאך ווי “מ׳מוז”. אפילו ווען מ׳האט פארפאסט, קען מען אלעמאל תשובה טון.
די חוויה אין מירון — “לא יראני האדם וחי”
ווען מ׳קומט אן קיין מירון, ווערט מען ווי “שיכור” — מ׳קען נישט טראכטן, נישט דאווענען, נישט מצמצם זיין מחשבות. דאס איז נישט ווייל ס׳איז געפאקט מיט מענטשן — אויך ווען ס׳איז ליידיג איז עס אזוי. דאס איז א בחינה פון “לא יראני האדם וחי” — דער גילוי דארט איז אזוי שטארק אז מ׳קען עס נישט אויפנעמען בישוב הדעת.
ר׳ נחמן׳ס תירוץ — פארוואס פארן ווען אינדערהיים איז בעסער?
דער קשיא: א חסיד האט געפרעגט ר׳ נחמן: אינדערהיים האט ער מער יישוב הדעת, ער קען בעסער דאווענען — פארוואס זאל ער פארן צום רבי׳ן?
דער תירוץ: מ׳פארט נישט ערגעץ פאר יישוב הדעת. אויך ביי עולה רגל צום בית המקדש איז געווען ווייניגער יישוב הדעת ווי אינדערהיים — דאס איז מוכרח. אבער דער גאנצער צוועק פון דער נסיעה איז ארויסצוגיין פון זיך.
דער טיפערער ענין פון “ארויסגיין פון זיך”
פארוואס פארט א מענטש צום רבי? ווייל ער שפירט אז ער איז “תקוע” — סטאק אין זיין מדריגה, אין זיינע קשיות, תירוצים, יצר הרע׳ס. ער שפירט אז ס׳זאל קענען זיין א גאנצע פריצה, א גאנצע אנדערע עולם.
דער חידוש: די נסיעה איז דווקא געמאכט אז דו זאלסט נישט קענען מאכן דיינע כוונות — ווייל דיינע כוונות זענען דאך טייל פון דער בעיה, נישט דער פתרון. דער מענטש מוז ארויסגיין פון זיין שיווי משקל (באלאנס).
וויכטיגע נקודה: התרגשות אליין איז א בלבול המוח — זי העלפט נישט בשעת מעשה. אבער דאס ארויסגיין פון זיך קען העלפן שפעטער — מ׳קומט אן צו א בעסערע נקודת השכלה, מ׳באקומט אן אנדערע פערספעקטיוו אויף דער סיסטעם.
אבער א וואָרענונג: מ׳טאר עס נישט טון צו אפט — “הוקר רגליך מבית רעך.” פארן צום רבי יעדע וואך טוט נישט אויף. ס׳מוז זיין סעלטן גענוג אז עס זאל טאקע ארויסנעמען דעם מענטש פון זיין רוטינע.
—
ג. אור מקיף און אור פנימי — דער מהלך פון עבודה
דער יסוד פון אור מקיף
דער אריז״ל זאגט אז דיבור מאכט אן אור מקיף — ווען מ׳רעדט קומט ארויס א לופט וואס גייט ארום דעם מענטש. זיך קאכן, התרגשות, טאנצן — דאס אלעס איז אור מקיף. אור מקיף איז א העכערע מדריגה פון דיר — עפעס וואס דו פארשטייסט נאך נישט, אבער דו פילסט אז עס איז דא.
אור פנימי — דאס איז וואס א מענטש שוין פארשטייט. ער איז מיושב, רואיג, ער ווייסט וואו יעדע זאך איז. ווי “חמרא דיתיב על דורדיא” — וויין וואס זיצט אויף זיינע הייוון.
דער אור מקיף איז גרעסער — אבער מיט א חסרון
דער אור וואס גייט אריין אין די כלים איז דער קלענערער, און דער וואס גייט נישט אריין — ווייל ער איז צו גרויס פאר די כלים — איז דער גרעסערער. דאס האט א חסרון: מ׳האט עס נישט ארויסגעבראכט, מ׳פארשטייט עס נישט. אבער דער מעלה איז: עס ווערט נישט פארלוירן פון חיצונים. ווען א מענטש איז נישט אין א גוטע מצב רוח, ווען זיינע כלים ארבעטן נישט — דער מקיף ארבעט נאך אלץ. ער איז נישט תלוי אין שום שיעור, ער שטייט העכער פון די כלים.
מקיף איז דוחה חיצונים
דער אריז״ל זאגט אז מקיף איז דוחה חיצונים — ווי ביי הקפות, מ׳מאכט הגנות פון קליפות. דער מענטש וואס טוט נאר וואס ער פארשטייט, ווען ער פארשטייט נישט איז ער פארלוירן — ער ווערט צומישט פון דברים חיצונים. אבער דער וואס האט מקיפים — האט א שוץ.
ספירת העומר אלס ביישפיל
דער אריז״ל זאגט אז אין אונזערע צייטן איז ספירת העומר נאר אן אור מקיף — פארדעם רעדט מען נאר דערוועגן, מ׳טוט עס נישט ממש. ווען דער בית המקדש איז געשטאנען און מ׳האט געבראכט דעם קרבן עומר — דעמאלטס איז עס געווען אור פנימי.
—
ד. דער פאראדאקס פון טאנצן — מקיפים פנימיים מאכן
דער מהלך
א מענטש מאכט כסדר מקיפים פנימיים — ער נעמט וואס ער פארשטייט נישט און מאכט עס צו עפעס וואס ער פארשטייט. אבער דא ליגט א פאראדאקס: מ׳טאנצט נאר אויף וואס מ׳פארשטייט נישט. ווען מ׳פארשטייט שוין — טאנצט מען נישט מער. מארגן וועט מען נישט פארשטיין א צווייטע זאך, וועט מען טאנצן אויף יענץ. אדער וויינען, אדער לאכן — עס איז אלעס די זעלבע אידעע: עס איז דא עפעס וואס ער כאפט נישט.
צוויי סארט מענטשן
– איינער וואס איז נאר פנימי — ער ווייסט וואס ער ווייסט, וואס ער ווייסט נישט איז ער נישט גורס.
– איינער וואס האט נאר מקיפים — ער ווייסט נישט גארנישט, ער דארף כסדר מאכן נייע טאנצעריי.
– דער ריכטיגער וועג איז ביידע צוזאמען.
דער חסידישער דרך vs. דער ליטווישער דרך
דער חסידישער דרך — ערשט טאנצן, נאכדעם פארשטיין — ארבעט נאר פאר מענטשן וואס האבן אמונה. פאר א “ליטווישן” מענטש וואס דארף ערשט פארשטיין — ארבעט דער וועג נישט.
—
ה. רשב״י׳ס מעלה — בעסערע מקיפים
דער אריז״ל זאגט אז רשב״י האט געוואוסט די זעלבע סודות ווי רבי עקיבא און אנדערע תנאים. זיין מעלה איז נישט אז ער האט מער געוואוסט, נאר אז ער האט געהאט בעסערע מקיפים — ער האט געהאט די רעכט און די כלים צו מגלה זיין די סודות. דער אריז״ל רופט דאס עולם התיקון — גענוג לבושים און כלים אז מ׳קען די אורות מלביש זיין, ארויסגעבן אז מענטשן זאלן עס קענען אננעמען.
דערפאר קען גאנץ כלל ישראל “טאנצן מיט די פייער” — זיי טאנצן ווייל זיי ווייסן נישט, אבער דאס טאנצן דארף ברענגען אז מ׳זאל עס מפנים זיין.
ל״ג בעומר — דער עולם איז “נאר מקיף”
ביי ל״ג בעומר איז דער עולם רוב נאר מקיף — מ׳האט געהערט אז עס איז דא עפעס א זאך, אבער מ׳ווייסט נישט וואס דער פשט איז. ווי א חסידישער איד וואס קאכט זיך מיט סעודת שבת ווייל ער האט געהערט אז אין זוהר שטייט עס איז הויך — אבער ער האט קיינמאל נישט אריינגעקוקט וואס עס שטייט.
צוויי דרכים — זוהר vs. אריז״ל
דער זוהר לייגט אריין אסאך התרגשות: “דא הוא סודא רבא!” — ער מאכט א גאנצע התלהבות פאר יעדע זאך. דאס האט געהאלפן, דערפאר האט ער אזוי פיל משפיע געווען אויף מענטשן. דער אריז״ל זאגט פשוט ווי עס איז, כלאחר יד, אן התלהבות. אויך א וועג, אבער אן אנדערע.
—
ו. דער בעש״ט׳ס תורה: “והעמידה למעלה” — צוויי פשטים
פשט א׳: מלכות העלאה צו אמא (הבנה)
ווען א מענטש זאגט א ווארט און פארשטייט עס נישט, איז ער אין מדרגת מלכות — ער איז אין עולם הדיבור. ווען ער דערנאך הערט אויס וואס ער האט אליין געזאגט — „וצריך לשמוע בכל תיבה מה שאומר” — און ער פארשטייט עס, איז ער מעלה די מלכות צו אמא, ער ברענגט מוחין דאמא אין די מלכות.
פשט ב׳: פארגעסן נאכן זאגן — „אין צריך לזכור אותה להלן”
דער בעש״ט זאגט אן אנדערע הבחנה: נאכדעם וואס די ווארט איז ארויס פון מויל, דארף מען עס נישט געדענקען — מ׳דארף עס פארגעסן. פארוואס? ווייל — „שלא יראה שהולכת למקום גבוה, דוגמא שאין יכול לראות בשמש” — די תפילה גייט ארויף צו אזא הויכן פלאץ, אז דער מענטש קען נישט קוקן דערויף, אזוי ווי מ׳קען נישט קוקן אין זון אריין.
דער מלאך וואס ברענגט ארויף תפילות — מקור פון גמרא חגיגה
די גמרא אין חגיגה זאגט: ס׳איז דא א מלאך וואס ברענגט ארויף תפילות. אבער די מלאכים ווייסן נישט „איה מקום כבודו” — זיי ווייסן נישט וואו דער אייבערשטער איז. וויאזוי שיקט דער מלאך די תפילות? ער איז משביע די תפילה: „גיי דו וואו דו דארפסט גיין” — און די תפילה גייט פון זיך אליינס. דער מלאך קוקט נישט נאך, ער קען עס נישט זען.
דאס איז דער זעלבער יסוד: דער מענטש שיקט ארויף זיין תפילה, ער איז מתייחד מיט מלכות, ער ברענגט עס ביז אמא (זיין הבנה), אבער דערנאך גייט עס ווייטער ארויף — למעלה מהבנתו — ביז אין סוף, און דארט קען ער נישט קוקן.
—
ז. “מ׳טאר נישט צוריקקוקן” — א דרך אין עבודה
דער בעש״ט מאכט פון דעם א פראקטישע דרך: נאכדעם וואס מ׳זאגט א ווארט אדער טוט א מעשה, טאר מען נישט צוריקקוקן — נישט בודק זיין „האב איך עס געטון גוט?” דאס ווערט פארגליכן צו סדום — ווער ס׳קוקט צוריק ווערט א נציב מלח. דאס איז FOMO — דער מענטש וויל מיטגיין, אבער ער מוז לאזן גיין.
עס איז בודאי געלונגען אסאך בעסער ווי ער קען זען. אויב ס׳איז א דביקות בקדושה, מוז עס זיין ארויפגעגאנגען אסאך העכער ווי ער קען שפירן.
דאס איז אויך ווי ברכת כהנים — מ׳טאר נישט קוקן אויף די הענט פונעם כהן, און דער כהן אליין טאר נישט קוקן, ווייל עס איז העכער פון אים.
א גוטע זאך דארף מען דווקא פארגעסן (א שלעכטע זאך דארף מען תשובה טון). די גוטע זאך ברענגט אים צו אזא הויכע מדרגה, אז נאכדעם דארף ער עס נישט שפירן מיט זיין גוף — עס איז שוין „עלה למעלה למקום גבוה”.
—
ח. “בוא אתה וכל ביתך אל התיבה” — די פראקטישע עצה
דער בעש״ט ענטפערט אויף דער קשיא „ומה תוכל לעשות כן” — וויאזוי קען מען טאקע דורכמאכן דעם גאנצן מהלך? דער תירוץ: „בוא אתה וכל ביתך אל התיבה” — מיט אלע כוחות אריינגיין אין די ווארט. דאס איז דער בעש״ט׳ס פראקטישע דרך: אינגאנצן אריינגיין אין יעדע ווארט פון תפילה, מיט דעם גאנצן גוף און אלע כוחות.
—
ט. דער רש״ש׳ס סדר עליות און ירידות — און דער בעש״ט׳ס קריטיק
דער רש״ש׳ס מהלך
דער אריז״ל האט א סדר פון עליות און ירידות אין תפילה — דער מענטש איז מעלה זיינע ניצוצות/מוחין צו זו״ן, זו״ן איז מעלה צו או״א, און אזוי ווייטער ביז רום המעלות. נאכדעם קומט א נייע שפע אראפ. אין דעם רש״ש׳ס סידור שטייט דאס בקיצור: „וכן יכוון שמעלים זה מזה עד לרום המעלות.” אין נהר שלום איז מער באריכות מיט מער פרטים און מדריגות (עתיק דאצילות, עקודים, א.א.וו.).
ר׳ אברהם מארגנשטערן האט אין זיין סידור נאך מדריגות צוגעלייגט — ער האלט לויט די חסדי דוד און ר׳ ישראל סרוק אז דא זענען מדריגות למעלה פון ע״ק פון ר׳ חיים וויטאל, פלוס נאך צוויי מדריגות וואס ער האט אליין מחדש געווען.
דער עיקר חידוש: קען א מענטש באמת מכוון זיין למעלה?
דער גאנצער שטיקל רחובות הנהר איז געבויט אויף דעם יסוד אז א מענטש קען נישט אמת׳דיג מכוון זיין אויף אזעלכע הויכע מדריגות. על פי אריז״ל איז א מענטש אין זו״ן דאצילות — שוין א גרויסע מדריגה. דער רש״ש׳ס תורה איז אז דורך דעם וואס דער מענטש איז מחבר זו״ן דאצילות, ווערן די העכערע מדריגות ממילא נכלל און טוען די זעלבע זאך — אבער דער מענטש אליין קומט נישט אן דארט. עס זענען דא פלעצער וואו ער קומט אפילו נישט אן ביז מלכות — „ואנחנו בני מלכים.”
דעריבער מיינט „העומד למעלה” אז זיי זענען נישט מכוון וואס שטייט אין יענע סידורים — נישט אין דעם פשוט׳ן זין. ער איז מודה אז מ׳קען די גאנצע זאך מאכן מיט נאך צוואנציג-דרייסיג סדרים. ער איז נישט מחולק אויף דעם יסוד, נאר אויף דעם אופן.
—
י. דער בעש״ט׳ס תורה: “דבר והיפוכו” — גלייבן אין ביידע זייטן
דער יסוד
א מענטש מוז גלייבן אין „דבר והיפוכו” — צוויי אמת׳ן אויף איינמאל:
1. מצד אחד — דער שם הוי״ה (זו״ן דאצילות) איז דער עצמות אין סוף, ס׳איז גילויים פון דעם זעלבן גאט. מ׳טאר נישט זאגן ס׳איז צוויי געטער (ווי די שבתאים). מ׳מוז גלייבן אז דאס וואס מיר פארשטייען איז אויך אמת — „דאס איז אונזער שייכות, דאס איז די תורה וואס מ׳האט אונז געגעבן.”
2. מצד שני — מ׳טאר נישט מיינען אז דאס וואס מ׳פארשטייט איז „די גאנצע גאנצע.” עס איז מלבושים אחרים, און חלילה זאל מען נישט מיינען אז דאס איז אלץ.
דער בעש״ט׳ס תורה אויף „האומר שמע שמע”
מ׳טאר נישט איבערזאגן א ווארט וואס מ׳האט שוין געהערט, ווייל דעמאלט איז מען מכחיש אז די פריערדיגע ווארט איז געווען אלוקות. אויף דעם זעלבן אופן — ווען איינער זאגט „די מדריגה איז נישט גענוג, מ׳דארף נאך א העכערע” — קוקט עס אויס ווי ער איז מכחיש אז דא איז אלוקות. אוודאי איז עס א קליינע מדריגה לגבי דער אמת, אבער מ׳מוז גלייבן אז דאס איז אויך אמת.
„לעולם ילמד אדם למעלה” — מ׳קוקט נישט צוריק
דער פחד איז אז מ׳גייט עפעס פארפאסן — אדער אז מ׳האט עפעס נישט מיטגעהאלטן. אבער דער יסוד איז: מ׳מאכט נישט קיינמאל פארמאסט, מ׳קוקט נישט צוריק — „למדך מנהג למעשה, לא תעשה כן לה׳ אלוקיך.”
—
מקורות וואס ווערן דערמאנט
גמרא: הרבה עשו כרשב״י ולא עלתה בידם; חגיגה (מלאך וואס ברענגט ארויף תפילות); האומר שמע שמע.
פסוקים: לא יראני האדם וחי; הוקר רגליך מבית רעך; בוא אתה וכל ביתך אל התיבה.
אריז״ל: אור מקיף/פנימי; ספירת העומר; רשב״י׳ס מעלה; מקיף דוחה חיצונים; סדר עליות וירידות.
רש״ש: סידור הרש״ש; נהר שלום.
ר׳ נחמן מברסלב: פארן צום רבי׳ן.
ר׳ אברהם מארגנשטערן: רחובות הנהר; נאך מדריגות למעלה.
זוהר: דרך פון התרגשות.
בעש״ט: תורות אויף והעמידה למעלה, דבר והיפוכו, האומר שמע שמע, תינוק בן יומו.
תמלול מלא 📝
הרבה עשו כרשב״י ולא עלתה בידם
דער בעש״ט׳ס יסוד: יעדער מענטש זאל טון וואס ער קען אליינס
דער בעל שם טוב זאגט: “הרבה עשו כרשב״י ולא עלתה בידם”. עפעס מאכט מיר קנאות. פארוואס “ולא עלתה בידם”? ווייל זיי האבן געוואלט זיין אזוי ווי רבי שמעון בר יוחאי. א מענטש דארף נישט וועלן זיין אזוי ווי יענער, נאר טון וואס ער קען אליינס.
קשיא: איז “תינוק בן יומו” נישט אויך א מדריגה?
נו, אבער איך וויל פרעגן דעם בעל שם טוב: קען זיין אז מ׳זאל נישט דאווענען מיט כוונות, נאר ווי א תינוק בן יומו, אז ער איז דער שטאט משל מלווה? נו, דאס איז מדריגות. אפשר דער תינוק בן יומו איז צו א גרויסע מדריגה, מ׳קען נישט מאכן קיין כוונות.
דער ענין פון פארן צום כותל — “אלעמאל איז דא א באס צוריק”
גוט. איז דא א נייע סטאר, דער מויזער, דער פאני מויזעס? נו, וואס איז מיט אים? איך האב געהערט פון זיין שיעור, איינער זאגט אים אז ער קען נישט יעצט גיין צום שיעור ווייל ער דארף לויפן צום כותל. זאגט ער אים: “אז דו גייסט צום כותל, וועסטו זיין פארנומען א גאנצע צייט ווען איז די באס צוריקצוגיין. דו קענסט שוין בלייבן דא, ס׳איז גוט.”
יעדע זאך איז דא א באס. דו קענסט זיין ביים כותל. יא, ביים כותל, איך גיי בלי נדר קומען דא. אויף יעדע זאך איז דא א באס צוריק, אלעמאל. דאס איז לייף, אזוי גייט עס. אלעמאל איז דא א באס צוריק.
דיסקוסיע: די כוונות פון אריז״ל ביי הדלקה
קהל: ועל אמונתך לא נמל מעלה — וואס זעסטו נישט?
מגיד שיעור: ס׳שטייט? יא, יעצט איז עס אנגעקומען. דו האסט עס נישט. ס׳שטייט נישט אין די אריז״ל כוונות פון די הדלקה, איך קען דיר נישט העלפן. ס׳שטייט נישט, ווייס איך נישט.
איך האב שוין געזאגט אסאך שיעורים, איך געדענק שוין נישט. ס׳שטייט א מעשה, נישט זייערע כוונות, אז די אריז״ל איז געגאנגען אמאל אין מירון מיט זיין משפחה, אבער ס׳שטייט נישט פון וואס ער האט געטראכט דעמאלטס. ער איז געגאנגען מיט זיין גאנצע משפחה, אזוי שטייט דארט.
קהל: יא, דארט הייסט ער גוט, שעפסעלע. מיט די ווייב און קינדער.
מגיד שיעור: נו, דו זעסט די ענין.
Fear of Missing Out — דער אמת׳ער סיבה פארוואס מענטשן פארן
קהל: יא, מסכים. מסכים אז וואס? אז מ׳דארף נישט? די התרגשות פון התרגשות?
מגיד שיעור: די התרגשות, דאס איז די תל. דו מאכסט שוין אויך צופיל חובות, מ׳דארף נישט גארנישט. נאר אויב מ׳מוז, אויב מ׳מוז, איז עס עפעס אנדערש. אבער איך מיין אז ס׳איז כדרך הטבע. דו האסט נישט ליב דרך הטבע, אבער דרך הטבע, ער מאכט מוזיק און ער מאכט א פייער, איז מען פרייליך, שוין, נו.
איך מיין אז די וועג וויאזוי רוב חסידים זענען אזוי צוגעבינדן צו די קהילה היינט איז fear of missing out. דאס איז וואס מענטשן האבן מורא פון, מ׳וויל נישט פארפאסן. ס׳איז נישט די התרגשות, ס׳איז די פחד פון “איך בין נישט געווען ביים טיש, וואס האב איך פארפאסט? די שפע וואס איך האב פארפאסט, די חוויה וואס איך האב פארפאסט.”
אבער דאס איז נישט די דרך הטבע. דאס איז די דרך הטבע. דאס איז נישט קיין אמונה. א איד דארף האבן אמונה. אמונה אז מ׳מוז קיינמאל נישט, ס׳איז נישטא אזא זאך. אפילו ווען יא, אלעמאל קען מען תשובה טון.
אבער איך מיין אז דאס איז נישט פארוואס מ׳שלאגט זיך צו זיין אין מירון, ווייל זיי וועלן שרייבן אויף מיין קבר אז איך האב נישט פארפאסט א יאר. אה יא? דאס שרייבט מען אויף די קבר? משהו כזה.
דער שיעור וועגן מירון — פרק א׳ לסוף מלכים
ממילא, ווען איך רעד פון אינסטראקשענס איז דאס א מדרגה העכער. איך הער. איך ווייס נישט. איך האב געזאגט איין יאר, לעצטע יאר אדער צוויי יאר צוריק, איז געווען ביי מיין רמב״ם שיעור, פרק א׳ לסוף מלכים. איך בין מסביר פאר א שעה צייט פארוואס מ׳דארף פארן קיין מירון.
קהל: געדענקסט?
מגיד שיעור: ניין. אה, קוק עס נאך. ס׳שטייט ערגעץ. איך געדענק נישט. איך ווייס נישט וואו ס׳שטייט. אפשר שטייט עס “ל״ג בעומר” אויף די צעטל, ווייל דו ווייסט דאך וויאזוי ס׳ארבעט סודות התורה, מ׳שרייבט נישט אלעס אויף די ריכטיגע קעפל. מ׳דארף אלעס אליינס אויסגעפינען. ס׳איז געווען א שיעור אמאל אז מ׳דארף פארן קיין מירון. איך בין נישט געפארן, איך האב נאר גערעדט דערוועגן, פארשטייסט?
דיסקוסיע: די חוויה אין מירון — “לא יראני האדם וחי”
מגיד שיעור: דו ביסט שוין אמאל געווען אין מירון?
קהל: אסאך מאל.
מגיד שיעור: וואס הייסט? יא?
קהל: ל״ג בעומר אויך?
מגיד שיעור: יא, אויך אסאך מאל. יא? און וואס האסטו געשפירט? זיי מגלה.
קהל: איך בין געווען א לאנגע צייט צוריק. איך געדענק שוין נישט, ס׳איז שוין לאנג נישט געווען. איך האב געוואוינט אין ארץ ישראל, בין איך געווען אין מירון ל״ג בעומר כמעט יעדע מאל. אבער…
מגיד שיעור: איך האב געהערט פון אסאך אידן, מ׳קומט אן קיין מירון, ווערט מען שיכור. מ׳קען נישט טראכטן, מ׳קען נישט דאווענען. מ׳ווערט שיכור פון די לופט.
קהל: אה, דאס איז ווייל ס׳קומען צופיל מענטשן. מ׳דארף גיין אינמיטן יאר.
מגיד שיעור: ניין, ניין, ניין. נישט ווייל ס׳קומען צופיל מענטשן. איך מיין אז ס׳איז וועגן דעם. איך בין געווען דארט אסאך מאל וואס ס׳איז נישט געווען געפאקט בכלל, און איך האב פרובירט צו מצמצם זיין מיינע מחשבות, און ס׳איז עפעס אזא בלאגן, מ׳קען נישט. נישט שייך. ס׳איז טאקע א בחינה פון “לא יראני האדם וחי”.
קהל: יא, נאר פון דעם רעדט מען. דו האסט מיר צוגעברענגט צו די נקודה. ס׳איז א גרויסע בעיה.
מגיד שיעור: אבער מצד שני, דו ווייסט דאך די תירוץ. נו?
קהל: דו ווייסט שוין.
מגיד שיעור: אמן.
דער ערשטע דאווענען אין יאר — די העכסטע און די ערגסטע
איך האב דא א גוטע שאלה וואס איך האב געטראכט ביים דאווענען. און דער דאווענען איז אויך געצויגן, און איך האב נישט קיין נארמאלע פלאץ, און דער ערשטע דאווענען אין יאר איז וואס איז שוין…
קהל: איז די ערגסטע?
מגיד שיעור: פשט איז אז ס׳איז די העכסטע. יא יא יא.
ניין, איך ווייס וואס דו זאגסט. יא יא, ניין, ס׳איז אמת.
ר׳ נחמן׳ס תירוץ: פארוואס פארן ווען אינדערהיים איז בעסער?
ר׳ נחמן האט גערעדט וועגן דעם. ר׳ נחמן, איך ווייס, ר׳ נחמן האט געזאגט: “יא געדאוונט, נישט געדאוונט, יא געגעסן, נישט געגעסן, האב איך געווען ביים רבי׳ן.”
קהל: איך האב געוואוסט אז ר׳ עזרא קומט אים צו רעדן.
מגיד שיעור: ניין, איך זאג, איינער, א חסיד, ער איז געווען… די מעלה פון ר׳ נחמן, אויך פון ר׳ שמעון דרך אגב, איך וויל נישט… ווי זאגט מען, דער רבי אליינס איז ביי מיר אויך א שיינע יאר געווען צו פארן. בסדר. אבער איך זאג, די מעלה פון ר׳ נחמן, אויך ר׳ שמעון בר יוחאי פון די זוהר, איז אז ער וואגט זיך צו זאגן אסאך גוטע קשיות.
סאו, דו זעסט אז איינער האט אים געפרעגט די קשיא: מ׳פארט צום רבי׳ן, מ׳דאוונט, און אין דערהיים האט ער מער יישוב הדעת, ער קען דאווענען בעסער אין דערהיים. וואס זאגט דער רבי אז מ׳זאל קומען?
אבער דער תירוץ איז, ס׳איז אמת, מ׳פארט נישט ערגעץ נישט פאר א יישוב הדעת. אויך ווען אידן זענען געפארן עולה רגל זיין אין בית המקדש, איז מסתמא געווען ווייניגער יישוב הדעת דארט ווי אין דערהיים, ס׳איז מוכרח זיין אזוי. אבער די נסיעה האט געמאכט ארויסצוגיין פון זיך, אזוי ווי איך ווייס שוין דאס.
די מעלה פון ארויסגיין פון זיך — נישט צו אפט
סאו אויך די וואס פארן, איך ווייס נישט וואס איז די מנהג, אה, די קארלינער פארן פאר א גאנצע שבת. די וואס פארן אזוי פאר אפאר שעה, ל״ג בעומר נאכמיטאג, קומט מען נישט אן ערגעץ צו שטיין. אבער דעמאלט טראכט מען נישט טאקע פון די באס טרעגט אים שוין, ער קומט אן. מ׳דארף גיין פאר א ליסט אזוי צוועלף שעה, איך ווייס. אנשטאט צו גיין דריי טעג. דריי טעג איז אסאך, אבער איך ווייס. אזוי גייט עס.
ס׳איז דא א ענין פון עולה רגל זיין, פון אזוי גיין פארן. ס׳איז פארט פון די זאך. אקעי, לאמיר רעדן וואס ס׳איז. ס׳קען זיין אז ס׳איז דא א ענין צו אנקומען צו… די אלע הילוכות זענען געוויסע הגבלות וואס מ׳איז אנגעקומען צו טייל פון דעם, אדער נאך דאך.
פארוואס פארט א מענטש צו א רבי? ווייל ער איז “תקוע”
יא, ווייל פארוואס פארט א מענטש צו א רבי אדער צו א קבר פון א רבי? וואס איז די חילוק? פארוואס פארט ער? ווייל אינדערהיים גייט אים נישט גוט. אויב ס׳גייט אים גוט אינדערהיים, וואלט ער געבליבן אינדערהיים, טאקע. מיר רעדן נישט פון דעם.
אבער די… ניין, טאקע. איך מיין, וואס? די די פארן איז פשט, אפילו ס׳גייט מיר יא גוט אינדערהיים, אבער איך פיל אז ס׳איז דא עפעס א הגבלה. ערגעץ בין איך סטאק. וויאזוי זאגט מען סטאק אויף אונגאריש? תקוע? איך ווייס נישט. ערגעץ בין איך תקוע.
ערגעץ, ערגעץ, ערגעץ, איך בין תקוע אין מיין מדריגה, אין מיין, איך האב דאך מיינע קשיות, מיינע תירוצים, מיינע יצר הרע׳ס, מיינע יצר טוב׳ס. אבער איך פיל אז ס׳זאל קענען זיין עפעס א גאנצע פריצה, און ס׳זאל קענען זיין עפעס א גאנצע אנדערע עולם.
למשל, אז א מענטש האט א רבי, אדער, אקעי, דער רבי איז א רעפרעזענטעטיוו פון אזא אידעע, אז ס׳זאל קענען זיין א גאנצע אנדערע מהלך, ס׳זאל קענען זיין א גאנצע אנדערע לעבן.
דיינע כוונות זענען די בעיה, נישט די פתרון
און די פארן איז געמאכט אז דו זאלסט נישט קענען מאכן דיינע כוונות, ווייל דיינע כוונות לעזן דאך די בעיה, נישט די פתרון. די ערשטע זאך וואס דו קענסט… ניין, פארשטייסט וואס איך זאג?
און דאס העלפט, ס׳העלפט נישט בשעת מעשה. ס׳איז נישט פשט אז דעמאלטס איז א גרויסע התעוררות, התרגשות. דורך התרגשות, בערך הגב, וואס איז אויך א בלבול. התרגשות העלפט נישט. התרגשות איז נאר אזא… וויאזוי הייסט עס… ס׳איז א בלבול המוח.
אבער דאס קען העלפן אז מ׳זאל שפעטער… זיך דערמאנען. ס׳איז א מזכרת פון די יראה.
קהל: נישט א מזכרת, ניין. דאס איז די פוינט וואס דו רעדסט וועגן.
מגיד שיעור: איך זאג אז ווען א מענטש גייט ארויס פון זיך, דו האסט אנגעהויבן וועגן ארויסגיין פון זיך. מ׳קען עס נישט טון צו פיל, ווייל דעמאלטס איז עס סתם, די פארן צו א רבי יעדע וואך טוט נישט גארנישט אויף. ס׳איז אזא “הוקר רגליך מבית רעך” סיטואציע.
אבער אויב א מענטש, די סארט נסיעות וואס ער מאכט, דעמאלטס איז יעדע נסיעה, אדער יעדע סארט אזא זאך, די מעלה פון דעם איז אז ס׳איז שווער, ס׳נעמט ארויס א מענטש פון זיין שיווי המשקל, פון זיין איזון ווי ער לעבט אין דעם, און אויב ס׳איז לטובה, קען ער אנקומען צו עפעס א בעסערע, א געסט בעסערע נקודת השכלה, ער באקומט אן עפעס אן אנדערע עולם, ער קומט אן אזוי ווי א… יעצט פארשטייט ער די סיסטעם.
אור מקיף און אור פנימי — דער מהלך פון עבודה
ארויסגיין פון זיך — די מעלה פון נסיעות
ס׳איז א בלבול המוח, איך קען נישט… אבער דאס קען העלפן אז מ׳זאל שפעטער…
שאלה: איך דערמאן זיך, ס׳איז א מזכרת פון די יראה.
מגיד שיעור: נישט א מזכרת, ניין, דאס איז די פארמאלע וואס דו גייסט זאגן. איך זאג אז ווען א מענטש גייט ארויס פון זיך, איז דא אסאך וועגן פון ארויסגיין פון זיך. מ׳קען עס נישט טון צופיל, ווייל דעמאלטס איז עס סתם, דו פארסט צו דיין רבי יעדע וואך, ס׳טוט זיך גארנישט אויף. ס׳איז אזא “הוקר רגלך מבית רעך” סיטואציע.
אבער אויב א מענטש, די סארט נסיעות וואס מ׳מאכט, דעמאלטס איז יעדע נסיעה, אדער יעדע סארט אזא זאך, די מעלה פון דעם איז אז ס׳איז שווער, אז ס׳נעמט ארויס א מענטש פון זיין שיווי משקל, פון זיין איזון ווי ער לעבט אין דעם, און אויב ס׳איז לטובה, קען ער אנקומען צו עפעס א בעסערע נקודת השכלה. ער קומט אן אין עפעס אן אנדערע עולם, ער קומט אן אזויווי א… יעצט פארשטייט ער די סארט זאכן וואס ער פארשטייט יעצט, און נישט די סארט זאכן וואס ער וועט קענען פארשטיין. נישט ער פארשטייט נאך א זאך, ער פארשטייט אנדערע סארט זאכן. פארשטייסט וואס איך זאג?
התרגשות און אורות מקיפים
שאלה: וואס איז דאס וואס דו האסט געוואלט זאגן וועגן התרגשות?
מגיד שיעור: גארנישט. איך מיין התרגשות, איך ווייס נישט וואס איך האב געמיינט התרגשות. איך מיין אז איך האב געוואלט עפעס זאגן.
קהל: התרגשות איז נישט א מענטש.
מגיד שיעור: בכלל, התרגשות… באופן כללי, התרגשות הייסט אזויווי אורות מקיפים, יא?
ספירת העומר — אור מקיף און אור פנימי
און פארדעם, דו האסט געפרעגט וועגן ספירת העומר, איך האב געטראכט וועגן דעם לעצטנס, ווייל ספירת העומר זאגט דער אריז״ל אז היינטיגע צייטן איז נאר דא די אור מקיף, פארדעם רעדט מען נאר דערוועגן, מ׳טוט עס נישט. ווען ס׳איז געווען די קרבן עומר, פארדעם זאגט מען נאר “הרחמן הוא יחזיר לנו עבודת בית המקדש למקומה”, ווייל היינטיגע צייטן איז נאר דא די אור מקיף פון ספירת העומר, פון די חסדים, די גאנצע זאך. און ווען דער בית המקדש איז געווען קיים, ווען מ׳האט געמאכט א קרבן, דעמאלטס איז עס די אור פנימי.
דיבור מאכט אן אור מקיף
סאו וואס פארשטיי איך פון דעם? אזוי איז די חסידישע ספרים פארשטיין אז אור מקיף איז אמונה. דער דיבור. דער אריז״ל זאגט אז דער דיבור מאכט אן אור מקיף. נישט דער דיבור איז אן אור מקיף, ס׳מאכט. ווען מ׳רעדט קומט ארויס א לופט און ס׳גייט ארום דעם מענטש. דאס הייסט מ׳רעדט ארום, מ׳קאכט זיך. זיך קאכן איז אור מקיף, אדער אלע אורות מקיפים. ס׳איז זייער וויכטיג. ס׳שטייט אז ס׳איז דוחה די חיצונים.
אור מקיף איז פשוט אז ס׳איז א העכערע מדריגה פון דיר. ס׳איז נישט וואס דו פארשטייסט. וואס דו פארשטייסט טאנצטו נישט, דו ביסט סתם פשוט. וואס א מענטש פארשטייט איז ער מיושב, דאס הייסט אור פנימי, ס׳איז ישוב הדעת, אזוי ווי “חמרא דיתיב על דרדא”, יא, “יין היושב על שמריו”, אז ער איז “שאנן מואב מנעוריו”. ער זיצט רואיג, ער ווייסט וואו יעדע זאך איז.
דריי סארט מענטשן — נאר פנימי, נאר מקיף, און ביידע
שאלה: ווען ער זעט… ס׳מיינט אז מ׳מאכט זיך נייע, מ׳מאכט זיך נייע חכמות? מ׳מאכט זיך א נייע מקיף?
מגיד שיעור: יא, דאס הייסט, ווען א מענטש זעט… ס׳איז דא איינער וואס ער איז נאר פנימי, ער ווייסט וואס ער ווייסט, וואס ער ווייסט נישט איז ער נישט גורס, און א גוטן טאג. נאכדעם איז דא איינער וואס ער האט נאר אור מקיף, ער ווייסט נישט גארנישט, ס׳איז א ליידיגע, ער דארף כסדר מאכן נייע טאנצעריי, ווייל ער האט נאר מקיפים.
קהל: איך ווייס שוין וואס דו הייסט, ס׳דארף זיין ביידע. די נייע מקיף וואס איך מאך יעצט ווען איך פאר, איז משמר די אלטע?
מגיד שיעור: דו האסט געזאגט אז ס׳איז א סגולה פאר א נייע. ניין, ניין, די משמר איז דאך א נקודה. די שמירה איז דאך א נקודה. די שמירה איז נאך א נקודה, אבער טאנצן למשל הייסט מקיף, יא, “הסובב”, ער דרייט זיך ארום אין א רינג.
דער פאראדאקס פון טאנצן — מ׳טאנצט נאר אויף וואס מ׳פארשטייט נישט
און דאס איז די טייטש, אז נישט אז איך ווייס שוין א נייע זאך, איך ווייס שוין א נייע זאך, דאס איז שוין רואיג דארט. ווען איך זע אז ס׳איז דא עפעס א נייע זאך, אדער ס׳איז דא עפעס העכער פון מיר, אדער איך פיל עס. הרגשה, איך רוף הרגשה אזויווי אן התחלה פון מחשבה, אין דעם זין. אז איך פיל אז דא איז עפעס, אדער איך גלייב, דו קענסט עס רופן אמונה, איך גלייב אז דא איז עפעס מער.
ל״ג בעומר — דער עולם איז נאר מקיף
איך זע אויף דעם ל״ג בעומר איז דער עולם נאר מקיף, רוב עולם, ווייל ער האט געהערט אז ס׳איז דא עפעס א זאך. זוהר זאגט אז ס׳איז א גוטע פשט אין אידישקייט, אבער ער ווייסט נישט וואס דער פשט איז, ער האט נישט קיין אנונג. אזויווי א מענטש, איך פלעג גיין צו א סעודה פון א חסידישער איד, ער האט געקאכט, ער שטייט אין זוהר אז די סעודת שבת איז אזוי הויך. אקעי, וואס שטייט שוין? ער האט נישט געוואוסט וואס ס׳שטייט, ער האט קיינמאל נישט אריינגעקוקט וואס ס׳שטייט. אבער ער האט געזאגט אז ער האט געהערט פון א חסידישן איד. ווי ווייסט מען אז זוהר איז געשמאק? ווייל דו זעסט דאך וויאזוי דער עולם שרייט ביי קבר רשב״י, זעסטו ווי געשמאק זוהר איז. יא. ניין, ס׳איז טאקע. אבער וואס איז, אבער ער ווייסט, ס׳שטייט דא אז ס׳איז גאר וואויל, ס׳איז גאר צום מייסטנס קאכעדיג און הייליג און ברענעדיג און אלע מיני אזעלכע זאכן, אבער ער ווייסט נישט פון וואס דאס באשטייט. דאס איז נאר מקיף.
דער מהלך ותהלוכה — מקיפים פנימיים
אבער דער מהלך ותהלוכה פון א מענטש איז אז א גאנצע צייט מאכט ער מקיפים פנימיים, אזוי זאגט רבי נחמן עכ״פ, איך ווייס נישט, ס׳שטייט אין אריז״ל אזא לשון.
קהל: דאס איז די זעלבע ווי דו זאגסט, אז דו האסט געטוהן א נייע נקודה ווען דו פארסט, דו הייבסט אויך אן א נייע מקיף.
מגיד שיעור: יא, דעמאלטס האט ער נאר די התרגשות, ווייל ער ווייסט נאך נישט וואס דאס איז, ער ווייסט אז ס׳איז דא עפעס, און ער טאנצט ארום. דאס טאנצן מאכט עפעס א רושם אין זיין נפש, אז ער ווייסט.
פארדעם, דאס וואס דו האסט געזאגט פריער, אז וואס איז די התרגשות, וואס איז די כוונה? דאס איז בעצם דער מהלך ותהלוכה, הגם ס׳איז אין באדן, ווייל ס׳הייסט דו ווייסט נאך נישט פארוואס דו טאנצט, טאנץ. פארוואס? קודם ווייס נאכדעם טאנץ. אבער דער נארמאלער, ס׳איז אן אמת אז ער ארבעט אזוי, אז ווען מענטשן האבן גענוג אמונה, אדער ער געהערט צו א קהילה צו וואס ס׳זאל נאר זיין, דעמאלטס ער ווייסט, ער זעט אז ס׳קאכט זיך עפעס, און ער שטעלט זיך פאר אז ס׳איז נישט בחינם. אויב דו מיינסט אז ס׳איז בחינם, האסטו נישט די אמונה. און נאכדעם זאגט ער, אקעי, וואס קען איך, פון וואס באשטייט דאס? דעמאלטס פארשטייט ער עס.
ווען ער פארשטייט עס, טאנצט ער שוין נישט. דאס איז דא א פאראדאקס, פארשטייסט? נאכדעם וואס ער פארשטייט טאנצט מען נישט. טאנצן טאנצט מען נאר אויף וואס מ׳פארשטייט נישט. מארגן וועט מען נישט פארשטיין א צווייטע זאך, וועט מען טאנצן אויף יענץ, פארשטייסט? אדער וויינען, אדער טאנצן, אדער זיך מתרגש זיין, וויאזוי דו ווילסט עס רופן, לאכן. ר׳ משה איז מסביר צו לאכן. ס׳איז נאך אזא גוטע מנהג ווי צו וויינען, פארשטייסט? וואס איז די חילוק? ס׳איז דא איינער וואס לאכט א גאנצע צייט, און איינער וואס וויינט א גאנצע צייט. ס׳איז די זעלבע איידיע. ס׳מיינט אז ס׳איז דא עפעס וואס ער כאפט נישט, יא?
אמממ… פארשטייסט? דאס איז די נקודה.
רשב״י׳ס מעלה — בעסערע מקיפים
דער אריז״ל זאגט, דער אריז״ל זאגט אז די מעלה פון רשב״י שטייט, אז וואס איז די חילוק פון רשב״י און אלע אנדערע תנאים און אנדערע מקובלים? איז אז יעדער איינער ווייסט, ער טייטשט אז רשב״י האט געוואוסט די זעלבע סודות ווי רבי עקיבא האט געוואוסט. ס׳איז נישט טייטש אז רשב״י האט עפעס געוואוסט וואס אנדערע… אזוי איז דא וואס טייטשן אז רבי שמעון האט געוואוסט זאכן וואס אנדערע ווייסן נישט. אבער דער אריז״ל זאגט אז ס׳איז נישט ריכטיג, ס׳איז נישט מדויק, נאר די פשט איז אז רבי שמעון האט געהאט בעסערע מקיפים ווי אנדערע מענטשן. און ער איז מסביר מער…
דיסקוסיע: וואס הייסט בעסערע מקיפים?
קהל: ווען איינער האט א פייער ארום זיין הויז, ווען איז ער אוועק? יא, מ׳קען זען די פייער. ניין, ווען יעדער איינער איז דא א פייער. ניין, וואס קען קיינער נישט זען.
מגיד שיעור: איך וואלט נישט געזאגט פאר קעלט, אז ער האט געהאט בעסערע פנימים, האט ער עס בעסער ארויסגעגעבן. דאס הייסט בעסערע מקיפים.
קהל: ניין, ער זאגט נישט אזוי. דאס איז זיין טענה. די טענה — איך געדענק נישט די נוסח נאכצוקוקן — די טענה איז, אז נישט אז אלע צדיקים קענען פארשטיין די זעלבע זאך אין פנימיות. די חילוק איז אז רבי שמעון — אזוי שטייט אויך אין משניות און אזוי — אז רבי שמעון האט געהאט די רעכט צו עס מגלה זיין. אזוי שטייט דארט, ער האט געהאט די רעכט, ער האט גענומען רשות. ער האט געהאט די רעכט צו מגלה זיין.
וואס הייסט ער האט געהאט די רעכט צו מגלה זיין? דער אריז״ל איז מסביר אז די רעכט צו מגלה זיין איז טייטש טאקע, ער רופט דאס די גאנצע עולם התיקון. עולם התוהו איז אויך דא גרויסע אורות. תיקון מיינט אז מ׳האט גענוג לבושים, גענוג כלים וואס מ׳קען עס מלביש זיין. דער אריז״ל רופט דאס דארט מקיפים, וויפיל איך געדענק. אז ער האט ווערטער, ער קען ארויסגעבן די זאך אן רוב זאלן פארשטיין. אויב מ׳קען עס ארויסגעבן און יעדער איינער פארשטייט עס, דאס איז אן אנדערע מדריגה. אבער ער געבט עס ארויס און נישט יעדער איינער פארשטייט עס.
קהל: אזוי מיין איך, ס׳איז מער א… ער האט בעסערע מקיפים צו אונז.
מגיד שיעור: יא, אפשר עפעס אזוי. אפשר לגבי אונז.
קהל: יא, יא, יא, דאס איז די דיבור, דאס איז די מקיפים.
מגיד שיעור: יא.
קהל: ער האט בעסערע וועגן וויאזוי עס ארויסצוגעבן. ממילא קען גאנץ כלל ישראל טאנצן מיט די פייער.
מגיד שיעור: זיי טאנצן ווייל זיי ווייסן נישט. נישט ווייל זיי ווייסן יא, פארשטייסט? ס׳איז אזוי ווי “מה אנו מה חיינו”. אבער די טאנצן דארף ברענגען אז מ׳זאל דורש זיין אויפצוהערן צו טאנצן, איך מיין צו… מ׳זאל מפנים זיין, זאגט מיר. אזוי מיין איך.
אקעי, איך וויל אבער ליינען וואס ס׳שטייט דא. ס׳איז זייער אינטערעסאנט.
צוויי דרכים — מיט אמונה און אן אמונה
יא, ס׳איז א וועג. די מענטשן וואס האבן נישט קיין אמונה, אדער וואס זענען זיך ליטווישער, דעמאלטס זיי האבן נישט די אידעע דרך אז ער קען מאכן… ער ווייסט אז מען טאנצט, ער ווייסט נאך נישט פארוואס מען טאנצט. דאס ארבעט נישט פאר אים. עס ארבעט נאר פאר מענטשן וואס טאנצן קודם פאר זיי ווייסן. מ׳זאגט אים ס׳איז אזא געוואלדיגע זאך, אקעי, טאנצטו? יעצט, פארוואס טאנצט מען? אה, איך פארשטיי ס׳איז טאקע געוואלדיג. ס׳איז אן אנדערע זאך. פארשטייסט?
שאלה: וואס זאגסטו וואס איז בעסער?
מגיד שיעור: וואס איז בעסער? וואס הייסט בעסער? איך ווייס נישט וואס איז בעסער. ס׳איז דא א מעלה פון די מענטשן אז… דער וואס האט די סארט אמונה, איז דא א מעלה אז ס׳איז א וועג אריין. אנדערש איז זייער שווער, אנדערש דארפסטו האבן אנדערע וועגן אפשר. אנדערע מענטשן, נישט ריש לקיש און רבי יוחנן האבן געהאט די התלהבות.
דער זוהר׳ס וועג — התלהבות
זעהסט דאך, וואס טוט דער זוהר? דער זוהר פאר יעדע זאך, ער הייבט אן מיט א גאנצע התלהבות, “דא הוא סודא רבא, ודא הוא סודא דמאן דלא ידע ליה הוא חמרא, ודא הוא רזא דאיהו סודא רבא”, און ס׳איז געוואלדיג, און מ׳דארף גיין אין גלייכן און געהיידן וועגן דעם. ער לייגט אריין זייער אסאך התרגשות אין זיין… ס׳האט געהאלפן, דעריבער האט ער אזוי פיל משפיע געווען אויף מענטשן.
ס׳איז דא אנדערע ספרים וואס זאגן פשוט די סוד. דער אריז״ל האט נישט געהאט די התלהבות, למשל. דער אריז״ל זאגט פשוט אזוי ווי ס׳איז, און ער גייט ווייטער. ער מאכט עס אלץ אזוי כלאחר יד. אבער ס׳האט אויך געהאלפן, ס׳איז אן אנדערע וועג. ס׳איז נישט די זעלבע דרך. ס׳איז דא אזא דרך.
אין אונזער וועלט
אונז זענען אין אזא וועלט וואס ס׳איז זייער שווער אריינצוברענגען אין מענטשן… איך מיין, ס׳איז דא אפאר יחידי סגולה וואס האבן עפעס א געפיל פאר עכטקייט אדער פאר עפעס א דברים העומדים ברומו של עולם. רוב מענטשן האבן עס נישט. רוב מענטשן וואס האבן עס שוין האבן עס אויך נישט. איך בין פריי אז זיי טאנצן, אז איך האב עס נישט פאר טרוקן. שוין עפעס אויפגעטון. ס׳איז עפעס א וועג וואס ארבעט זייער גוט. איך ווייס נישט.
סיכום — מקיף איז דוחה חיצונים
יא. די קיצור, דאס איז די תורה פון די מקיפים. ניין, איך זאג אויך, דער אריז״ל זאגט אז מקיף איז דוחה די חיצונים. פארוואס? ווייל… די הסבר פון דעם איז אזויווי ביי די הקפות, יא. מ׳מאכט הגנות פון די קליפות. ווייל דער שכל דערפון איז אז דער דרך איז מער זיכער דער דרך פון מקיפים. דער מענטש וואס טוט אלעס וואס ער פארשטייט, איז ווען ער פארשטייט נישט איז ער פארלוירן, אדער האט עפעס… אדער קענסט אפילו זאגן, ער ווערט צומישט פון דברים חיצונים, וואס אינדרויסן איז דא.
מקיפים און פנימיים — דער חילוק אין עבודה
פארוואס מקיפים זענען גרעסער פון פנימיים
דער הסבר דערפון איז אזוי ווי ביי די הקפות — מ׳מאכט הגנה, מגינים פאר די קליפות. ווייל די שכל דערפון איז אז די דרך ס׳איז מרמז אויף די דרך פון מקיפים. דער מענטש וואס טוט אלעס וואס ער פארשטייט — איז ווען ער פארשטייט נישט איז ער פארלוירן, אדער ער האט עפעס, אדער קענסט אפילו זאגן ער ווערט צעמישט פון דברים חיצונים, אין דרויסן איז דא הטרדות און זאכן, ער ווערט פארלוירן. די זאך וואס ער פארשטייט נישט, דאס שטייט העכער. ס׳איז נישט תלוי אין די כלי, ס׳איז נישט קיין זאך וואס דארף זיין לפי א שיעור, ס׳איז א זאך וואס איז מער ווי די שיעור, ס׳איז אזוי ווי אין דרויסן פון דיינע כלים. איז ווען דיינע כלים ארבעטן נישט, ארבעט עס נאך אלץ.
דאס הייסט אז דער אריז״ל זאגט פשוט ס׳איז א גרעסערע אור, ווייל די קלענערע אור איז דער וואס… איך האב זיך דערקלערט פון מיין אריז״ל אז מקיף איז אלעמאל גרעסער פון פנימי, ווייל די קלענערע אור איז דער וואס גייט אריין אין די כלים, די גרעסערע אור איז דער וואס גייט נישט, וואס האט א חסרון, ס׳איז א ריזיגע חסרון. דאס הייסט, ווען דער אריז״ל זאגט אז מקיף איז גרעסער, זאגט ער אזוי ווי א גרויסע חידוש, ווייל פשטות איז פנימי איז זיכער בעסער, ס׳איז זיכער בעסער פאר די מקבלים, דאס איז פשט אז דו האסט עס ארויס, דו פארשטייסט עס.
אבער די קליינע שייכות איז כמעט שקול, איך האב דיך די גאנצע חשבון אין אריז״ל נישט אריינגעקוקט, אבער ס׳איז כמעט שקול, ווייל אפילו ס׳האט א חסרון אז מ׳האט עס נישט ארויס, האט עס אזא חסרון אז ס׳איז זייער גרויס, ס׳איז זייער שטארק. און ס׳האט אויך די מעלה אז ס׳ווערט נישט פארלוירן פון די חיצונים, ס׳ווערט נישט פארלוירן פון די… אז ער איז נישט אין א גוטע mood, פארשטייסט, שטערט עס נישט, ס׳גייט נאך אלץ מיט די זעלבע וועקעטשע, דאס איז די טייטש, דאס איז די עבודה.
והעמידה למעלה — צוויי פשטים פונעם בעש״ט
מגיד שיעור: שוין, אין קורצן, איך דארף לערנען דא אביסל, ווילסטו לערנען אביסל?
קהל: יא.
מגיד שיעור: אין קורצן, איך וויל ענדערש לערנען מלמעלה. והעמידה למעלה — איז דא צוויי טייטשן דא.
פשט א׳: העלאה פון מלכות צו אמא
די ערשטע טייטש איז והעמידה למעלה היינו אמא. דאס איז די ערשטע טייטש. איך מיין די עברי טייטש מיינט דאס אז אזויווי איך האב גערעדט פריער פון די מלכות, פון די בת, אז ער רעדט, די שכינה הייסט אמונה, און ער לייגט זיך אריין אין די עולם הדיבור, און ער הערט אויס וואס ער רעדט פון די מלכות, אבער די הערן, דאס הייסט אמא, דאס הייסט ער איז מחבר.
דער בעל שם טוב זאגט, איינע פון די ערשטע תלמידים פון בעל שם טוב איז אז ווען א מענטש זאגט א ווארט און ער פארשטייט עס נישט, איז ער אין מדרגת המלכות. נאכדעם וואס ער פארשטייט עס, לויט וואס עס שטייט דא “וצריך לשמוע בכל תיבה מה שאומר”, ער הערט וואס ער האט אליינס געזאגט, איז ער מעלה די מלכות צו אמא, אדער ער ברענגט מוחין דאמא צו די מלכות. דער בעל שם טוב האט ליב די לשון פון מעלה זיין די מלכות צו אמא. דאס הייסט, ער ברענגט אריין די הבנה אין די ווארט וואס ער האט געהערט. דאס איז איין פשט, א פשוט׳ע פשט. אבער דאס איז פשוט, אז נאכדעם וואס ער הערט אויס וואס ער רעדט, פארשטייט ער עס, האט ער אין דעם א הבנה.
פשט ב׳: פארגעסן נאכן זאגן — אין צריך לזכור
נאכדעם זאגט ער נאך א פשט, או יש לומר, אן אנדערע טייטש, אחר שיצא התיבה מפיו אין צריך לזכור אותה להלן. נאכדעם וואס עס איז ארויסגעגאנגען, דאס איז אביסל א סתירה אפילו מיט די ערשטע פשט, נישט ממש א סתירה, אבער ס׳איז אן אנדערע הבחנה. אבער די ערשטע פשט איז אזויווי ער זאגט די ווארט און ער הערט אויס וואס ער זאגט. נאכדעם זאגט ער אז נאכדעם וואס ער האט געזאגט, דארף ער עס נישט געדענקען, ער פארגעסט. יעדע ווארט פון תפילה אדער יעדע מצוה אדער יעדע זאך וואס מ׳זאגט, גלייך דארף מען פארגעסן. דאס איז א מצוה, מצוות אין שכחת המצוות. אזויווי “לא תשכח אתי”, שטייט דאך אין די תורה.
וואס זאגט ער? ניין, איך דארף נעמען דא אן אנדערע תורה פון בעל שם טוב, אדער איך געדענק נישט וועם. על כל פנים, וואס ער זאגט איז אביסל אנדערש. ער זאגט, מה ענין זה? וואס איז די ענין? פארוואס טאר מען נישט געדענקען וואס מ׳האט געזאגט א מינוט צוריק? שלא יראה שהולכת למקום גבוה, דוגמא שאין יכול לראות בשמש.
וזהו “והעמידה למעלה”, ס׳הייסט… איך ווייס נישט וויאזוי ער טייטשט “תחלה נו”. דאס איז ענדיגן דערמיט די תפילה, אדער ס׳איז אוועקגיין פון די תפילה. איך ווייס נישט.
ס׳גייט ארויף מלמעלה, און דעמאלטס זעט ער עס נישט.
דער מלאך וואס ברענגט ארויף תפילות — מקור פון גמרא חגיגה
וואס ער זאגט איז, איך ווייס נישט וויאזוי ער טייטשט עס אריין אין די פסוקים פונקטליך, אפשר קען ער מיר זאגן. איך מיין אז וואס ער זאגט איז, אז ווען א מענטש זאגט א ווארט פון תפילה, דעמאלטס די תפילה גייט איז דאך עולה למעלה. ער זאגט יעצט עולה צו אמא, אבער אמת׳דיג איז עולה אסאך העכער פון אמא. און מ׳טאר נישט מלווה זיין, א מענטש אפשר אביסל קען ער יא, אבער די תפילה גייט אין א פלאץ וואס איז העכער ווי תפיסת יד אדם.
אזויווי ס׳שטייט אין די גמרא אין חגיגה, שטייט אז ס׳איז דא א מלאך וואס ברענגט ארויף די תפילות, און דער מלאך שיקט ארויף די תפילות צו “כתר יתנו לך” צו די כתר אדער ערגעץ. און די גמרא פרעגט, וויאזוי ווייסט דער מלאך וואו צו שיקן די תפילות? ס׳שטייט דאך אז די מלאכים ווייסן נישט “איה מקום כבודו”, וויאזוי קען דער מלאך וויסן וואו צו לייגן די תפילות? ער ווייסט נישט וואו דער אייבערשטער איז. זאגט די גמרא עפעס אזא לשון, אז דער מלאך איז משביע די תפילה, “מקומו תלש ליהודא ואיברא”, דער מלאך איז משביע די תפילה אז ס׳זאל גיין וואו ס׳דארף צו גיין.
נאכדעם די תפילה איז עולה ויושבת על ראשו של מקום, עפעס אזא זאך.
אפילו דער מלאך וואס איז מעלה די תפילות, ער ווייסט נישט וואו די תפילות דארפן גיין, ווייל ער קען דאך נישט קוקן. קוקן מיינט איך משיג זיין. ער קען דאך נישט פארשטיין דעם אייבערשטן אליינס, ער קען נישט פארשטיין וואו, אפילו ווייניגער פון דעם, ער קען נישט פארשטיין וואו די תפילות דארפן גיין. די תפילות דארפן גיין העכער פון די מלאכים. איז וואס טוט ער? ס׳איז דא עפעס א טריק, ער קען משביע זיין די תפילה, ער זאגט פאר די תפילה גיי דו וואו דו דארפסט גיין, און די תפילה גייט פון זיך אליינס, אבער ער קוקט נישט דערויף, ער קען עס נישט זען, ער ווייסט נישט וואו ס׳איז.
דער בעש״ט׳ס דרך: מ׳טאר נישט צוריקקוקן
איך מיין אז דאס איז וואס ער זאגט דא, די זעלבע זאך. אז ער זאגט, אז ווען א מענטש שיקט אן תפילה, ווען ס׳איז ביי אים איז ער מתייחד מיט די מלכות, די מלכות איז דא, און ער זאגט עס ווי ס׳איז. אבער נאכדעם גייט עס ארויף, ס׳גייט ארויף צו אמא, פון זיין הבנה איז אמא. אבער נאכדעם, למעלה מהבנתו, נאכדעם גייט עס ארויף ביז אין סוף, און דארט קען ער נישט קוקן. אויב ס׳גייט פון דא ארויף צו דער אייבערשטער, דער מלאך פארשטייט נישט. וואס זאל דער מלאך אז ס׳גייט צו דער מלאך אינמיטן? אינמיטן איז דא מדרגות וואס דער מלאך פארשטייט יא, דער מלאך העלפט צו. מלאך הייסט א חברותא. פילינגס. און מלאך איז אויך דער מענטש. מלאך איז א משרת פאר דער מענטש. אזויווי “שלחו מלאכי מלאכי השרת”. ס׳איז דא די מכובדים. דער מלאך העלפט דעם מענטש ארויפברענגען די תפילה. ס׳העלפט אביסל. אויב מ׳לייגט נישט אריין א חברותא, אזויווי תערובת זרה, דאס איז אזויווי פליגלעך פאר די מצוות אדער כוונות, און ס׳גייט נישט אזוי גוט ארויף. אבער נאכדעם, אבער נאכדעם גייט עס ארויף ווייטער, ס׳בלייבט נישט דארט.
און אויב א מענטש, וואס ער זאגט איז אויך אזא פסיכאלאגישע זאך, אויב א מענטש, דאס איז FOMO, ער האלט אין איין זיך אזוי צוריקקוקן, אזויווי סדום, וואס איז דא? מ׳טאר נישט צוריקקוקן קיינמאל נישט. ווער ס׳קוקט צוריק וועט זיין א נציב מלח. אז ער קוקט צוריק, און אזויווי, האב איך עס געטון גוט? ס׳איז געלונגען אסאך בעסער ווי דו קענסט זען. ס׳איז בודאי אזוי. אויב ס׳איז א דביקות בקדושה, אויב ס׳איז א תפילה, מוז עס זיין געלונגען אסאך העכער ווי דו קענסט זען. אויב דאס איז מיטגעגאנגען, כביכול, וועט עס זיך פארברענט ווערן. ס׳איז קוקן אויף די שכינה. מ׳טאר נישט קוקן אויף די שכינה, אפילו ווען דער כהן מאכט א ברכת כהנים טאר מען נישט קוקן אויף זיינע הענט. און דער כהן אליינס טאר נישט קוקן נישט אויף זיינע הענט, כביכול, ס׳איז העכער פון אים.
סאו אויב דו וועסט קוקן, און ער מיינט צו זאגן, אויב דו וועסט בודק זיין אחריך, און מהרהר אין זיין תפילה, און ער איז בודק אחריך, ער קוקט אויף דעם, איז ער… ער טאר נישט, ווייל ער קען נישט. די ווארט איז ער קען נישט. און ער פרובירט, איז מען בודק, איז מען קוקן אויף עפעס וואס איז נישט וויכטיג, אזויווי א הבל, “פשיטות ושכינה”.
סאו נאכדעם וואס די ווארט גייט אוועק, דער בעל שם טוב מאכט פון דעם נישט קיין טעאריע, ער מאכט פון דעם אזויווי א דרך. ווייל דער מענטש זאגט עפעס, ער זאגט א ווארט אדער ער טוט עפעס א מעשה, און ער האט אן אמונה, ער גלייבט אז די תפילה הולכת למקום הראוי לה, אבער ער קוקט נישט, ער גייט נישט מיט. ס׳גייט שוין העכער פון אים. ס׳איז א חלק פון אים וואס גייט שוין העכער פון אים. דאס איז “תעלה למעלה”, ס׳ענדיגט זיך פון אויבן, און ער איז נישט דארט מער, ער איז נישט דא. דו טארסט נישט צוריקקוקן.
קהל: יא, מסכים, זייער א גוטע זאך.
מגיד שיעור: דאס איז נאך יעדע שבת וועגן דעם דארף מען פארגעסן יעדע זאך וואס ער טוט, אפילו א גוטע זאך דארף ער פארגעסן. דווקא א גוטע זאך. א שלעכטע זאך דארף מען תשובה טון, אבער א גוטע זאך דארף ער פארגעסן.
דו דארפסט נישט פארגעסן צו טון די גוטע זאך. די גוטע זאך ברענגט אים צו אזא הויכע פלאץ, אז נאכדעם דארף ער עס נישט שפירן מיט זיין גוף.
קהל: יא, ווייל ער ווייסט שוין נישט, ס׳איז שוין “עלה למעלה למקום גבוה”.
דיסקוסיע: דער שייכות צו מקיפים
קהל: קענסטו מיר נישט דאס טייטשן אביסל, אז אפשר איז דא די מקיפים? אז ער זאל דאס ממשיך זיין וואס די מקיפים, א תשתנה אז ס׳איז אזא זאך וואס ער האט אסאך רחבות.
מגיד שיעור: אויך גערעכט. אבער נאכדעם, אקעי, דארף מען יא רעדן דערפון, איך ווייס נישט. דאס איז די ווארט פון “תעלה למעלה”. וואס דו לייגסט צו, וואס איז די ענדע?
קהל: אה, ניין, ער פירט נאר אויס. “ומה תאכל לעשות כן” גייט צוריק צו די אנהייב, אזוי מיין איך. וויאזוי קען מען טון די גאנצע מהלך וואס ער האט יעצט געזאגט? ווייל ער האט נישט געזאגט דאס נאכנישט. ער זאגט “והנה מצוה תעשה לטובה”, אז מ׳דארף וויסן די אלע מדריגות וואס טוען יעדע אות, און די עולמות נשמות אלקות, אותיות שמות שלשים. און נאכדעם פירט ער אויס אז ס׳איז דא אן עצה פאר די גאנצע זאך.
מגיד שיעור: איך מיין אז מיר האבן שוין גערעדט וועגן דעם, מיין איך. אז די “ומה תוכל לעשות כן” איז די נעקסטע פסוק. ער שרייבט שפעטער, “בוא אתה וכל ביתך אל התיבה”, היינו בכל גופך וכוחותיך תבוא אל התיבה. דאס איז די דרך, דאס איז זיין פעולה, זיין פראקטיק וויאזוי מ׳קען טון די אלע זאכן. אז די וועג וויאזוי ער טוט די אלע זאכן איז דאך אינגאנצן אריינגיין אין דעם, מיט אלע כוחות אריינגיין אין די ווארט, אזוי ווי ס׳שטייט אין די נעקסטע שטיקל אויך, און אזוי ווייטער.
קריטיק אויפן סידור הרש״ש
איך האב וועגן דעם אביסל קריטיק אויף די תורת חכם סידור, נישט קיין חילוק. ווייל די רש״ש איז א גאנצע אריכות, און די אריז״ל האט דאך אזויווי א כוונה, סדר עליות, סדר עליות און סדר ירידות. דער רש״ש האט עס אויסגעארבעט געבויט אויף פלעצער פון די אריז״ל, אז א מענטש איז מעלה די ניצוצות אדער זיינע מוחין צו זיין זון, און נאכדעם זענען מעלה זייערע ניצוצות צו א בהמה, און אזוי ווייטער און ווייטער. און אין די סידור הרש״ש שטייט אזוי א קורצע שטיקל,
דער רש״ש׳ס סדר עליות און ירידות — געבויט אויף דעם אריז״ל
דער אריז״ל האט דאך אזוי ווי א כוונה, א סדר עליות, דא סדר עליה און סדר ירידות. און דער רש״ש האט עס אויסגעארבעט, געבויט אויף פלעצער פון די אריז״ל, אז א מענטש איז מעלה זיינע ניצוצות אדער זיינע מוחין צו זו״ן, און נאכדעם איז זו״ן מעלה זייערע ניצוצות צו או״א, און אזוי ווייטער און ווייטער.
און אין די סידור רש״ש שטייט אזוי בקיצור, עס שטייט אזוי “וכן יכוון שמעלים זה מזה עד לרום המעלות”, און נאכדעם קומט א נייע שפע ווען מ׳איז דארף גיין אראפ צו די ע״ק, און זיי געבן פאר עתיק וואס זיי דארפן אדרעסן וכו׳, מ׳גייט צוריק אראפ. און אין די סידור איז עס זייער בקיצור.
די באריכות אין נהר שלום און ר׳ אברהם מארגנשטערן׳ס סידור
און אין נהר שלום איז דא מער באריכות, עס גייט אריין אפאר מער פרטים, אפאר מער מדריגות וואס ער געבט די נעמען פון זיי. צווישן או״א איז דאך דא עתיק דאצילות, אביסל העכער איז דא עקודים, און אזוי ווייטער. און אין די אמת׳ע מציאות איז אז עס גייט נאך העכער. סאו, ר׳ אברהם מארגנשטערן האט אין זיין סידור אריינגעשריבן נאך מדריגות.
יא, דער רש״ש קוקט אן אז אלע מדריגות בלייבן אלעמאל, עס גייט אדורך… יא, דער רש״ש במפורש גייט העכער פון דעם. נישט נאר דעם, מ׳דארף זיך צוריקגיין גאנץ עץ חיים. נאכדעם וואס עס גייט עקודים, גייסטו אריין אין די מתחת לטבור דע״ק, די התפשטות פון די מ״ה וב״ן אדער ע״ב ס״ג, און נאכדעם איז דאס מעלה מלמעלה מהטבור די מ״ה החדש, און דאס איז מעורר די ע״ב ס״ג דע״ק. דאס דארף מען מסתפק זיין, אזוי ווי עס שטייט אין עץ חיים די סדר.
דאס שטייט, אין די סידור שטייט עס נישט די גאנצע סדר. ער האט עס ארויסגעשריבן במפורש אין זיין סידור, ער האט עס צוריק אריינגעלייגט. און אויך האט ער אריינגעלייגט נאך מדריגות. ער האלט אז לויט עפעס א שטיקל תורה פון די חסדי דוד… דער ר׳ צמח האלט לויט די חסדי דוד אז דער ר׳ ישראל סרוק וואס האט געזאגט אז דא האט געלערנט אן אנדערע סדר מדריגות, טענה׳ט ער אז די מדריגות זענען למעלה פון די ע״ק פון ר׳ חיים וויטאל, וואס איז נישט מוכרח אז דאס איז דער פשט, אבער דאס איז זיין פשט. און ממילא האלט ער אז ווען מ׳איז מעלה זענען אויך דורך יענע דריי מדריגות, און נאכדעם, פון משם האט ער נאך צוויי מדריגות וואס ער האט אליין מחדש געווען. און… ממילא… יא, אזוי שטייט דארט.
דער עיקר חידוש: קען א מענטש באמת מכוון זיין למעלה?
און בקיצור, שוין, עס קען זיין, איך זאג נישט קיין קריטיק. איך מיין אז צו זאגן אז… עס זעט מיר אויס, די גאנצע שטיקל רחובות הנהר האט ער געבויט אויף דעם אז מ׳קען נישט דאס אמת׳דיג טון. דאס הייסט, בשעת… ווי איז דער מענטש? א מענטש איז עפעס אין אבא ואמא דאצילות? א מענטש, על פי אריז״ל, א מענטש איז אין זו״ן דאצילות, אזוי שטייט. דאס איז שוין אויך א גרויסע מדריגה, נו, דער וואס האט א נשמה פון אצילות קען דאס טון, אבער בסדר.
און די גאנצע תורה פון דער רש״ש דארטן וואס איז געבויט אויף די אריז״ל איז, אז על ידי זה וואס דער מענטש איז מחבר זו״ן דאצילות, קענסטו זאגן ווער ס׳האט אליינס, ס׳ווערט נכלל, דורכדעם איז די מדריגות שלמעלה זענען טון די זעלבע זאך.
דער מענטש קומט נישט אן צו די העכערע מדריגות
נישט נאר ער קומט נישט אן, נאר עס איז דא פלעצער וואס שטייט ער קומט אפילו נישט אן נאר ביז דער מלכות, “ואנחנו בני מלכים” וכו׳, און אפילו דארט קען זיין ער קומט נישט אן. אבער בסדר, איך זאג, נישט נאר ער קומט נישט אן, דאס שטייט אין זיין נפש איז ער נישט אמת׳דיג אויף די מדריגה, נאר עס זעט מיר אויס אז א חלק פון די גאנצע הבנה איז אז מ׳דארף… א מענטש דארף גלייבן אז ער איז דבר והיפוכו, ס׳איז נישט ממש דבר והיפוכו.
דאס הייסט, מצד אחד ער זאגט, אזוי ווי ער זאגט, די שם הוי״ה וואס הייסט זו״ן דאצילות, אין די לשון הרש״ש, און דער רש״ש איז מאריך דארט, אז די שם הוי״ה דאס איז די עצמות אין סוף, דאס הייסט, ס׳איז גילויים. מ׳דארף גלייבן, תוספות שבת, נישט אזוי ווי די שבתאים און אנדערע מענטשן וואס האבן געזאגט אז ס׳איז צוויי געטער. דער זעלבער גאט וואס ווערט גערופן הוי״ה, וואס ווערט גערופן אדנ״י, ער איז דער, און מצד שני… מוזטו וויסן אז דאס הייסט נאר אזוי ווייל עס איז מלבושים אחרים, און דו זאלסט חלילה נישט מיינען אז דאס וואס דו פארשטייסט איז דאס די גאנצע.
דאס איז די מכה פון פנימיות באופן כללי. אבער ס׳זעט מיר אויס אז די דירעקטע כוונה, די מפורש׳ע כוונה, קען נישט זיין למעלה. פארדעם זאג איך דא אז “עומד חלינים למעלה” לויט די טייטש מיינט זיי זענען נישט מכוון וואס ס׳שטייט אין יענע סידור. אבער ער מיינט נישט די פשוט׳ע, ווייל ער זאגט דאך סוף כל סוף אז מ׳קען די גאנצע זאך מאכן נאך צוואנציק אדער דרייסיק סדרים. נאכדעם זאגט ער אויך דאס, ער איז מודה אויף דעם, יא? ער איז נישט מחולק אויף די יסוד. ער זאגט נאר אז…
דיסקוסיע: דער בעש״ט און רבי עקיבא איגר אויף “אני מאמין”
קהל: איך וויל דיר ענטפערן מיט וואס רבי עקיבא איגר זאגט דארט. רבי עקיבא איגר זאגט די פשט פון די ערשטע ווארט פון די בעל שם טוב, אז נאך אלעס גלייב איך אין איין גלויבן. נאר ער זאגט, פארשטייסט, ער זאגט נאך אלעס. ס׳איז געווען א הקדמה פאר איך גלייב אין איין גלויבן. נאך אלעס…
מגיד שיעור: יא יא.
פארוואס די סידורים ביז תשמ״ה האבן נישט געדרוקט די גאנצע וועלט
קהל: דו ביסט מסביר פארוואס די סידורים ביז יאר תשמ״ה האבן מיר נישט געדרוקט די גאנצע וועלט. יא. ווייל ס׳איז בדחילו, ווייל ס׳מוז זיין עפעס, און אין תשמ״ה איז דאס אויך עפעס. ער האט נאר זיין זאך וואס איז קדושתו למעלה מהשגתו, און ס׳איז אמת במקומו. איך האב נאך ענג געשריבן די גאנצע שאלות ותשובות, איך האב נאך די גאנצע כינוס צו זאגן אז ער זאל פאסן ברית.
מגיד שיעור: איך הער. ניין, אבער דאס… יא. אבער ס׳זעט אויס, על כל פנים, דארט מוז זיין עפעס א זאך, און נאכדעם גייט עס אריבער, און דאס קוקן מיר נישט אויף, ווייל דאס איז שוין די חלק פון למעלה, און דאס איז וואס ס׳איז געזאגט געווארן.
קהל: וואס? ווער זאגט אז ס׳איז געזאגט געווארן? ווער? ווער זאגט אז ס׳איז געזאגט געווארן? עץ חיים? עץ חיים זאגט אז ער רעדט נישט וועגן עולם אחר? אה, די פשט, די תורה, יא. יא. דו זאגסט שוין אז מ׳רעדט נישט וועגן עולם אחר?
דער בעש״ט׳ס תורה: “דבר והיפוכו” — גלייבן אין ביידע זייטן
מגיד שיעור: ס׳איז נישט נאר מ׳רעדט נישט, מ׳רעדט יא! דאס איז די גאנצע זאך! ווייל דאס איז די צווייטע אמונה, עס הייסט די ערשטע אמונה. דאס וואס מיר רעדן אין אונזער שפראך, אין אונזער צמצום, אין אונזער קטנות ההשגה, דאס איז טאקע דאס.
און ערגעץ וואו די רגל וואס דו לייגסט צו, גייסטו לייגן נאך איינס, כאילו האסטו געזאגט אז ס׳איז מכחיש געווען די פריערדיגע זאך. פארשטייסט? דאס איז נאך א זאך.
דער בעש״ט אויף “האומר שמע שמע”
דער בעל שם טוב אין אנדערע פלעצער זאגט אזוי, אז מ׳טאר נישט, יא, די תורה אויף “האומר שמע שמע”, אז מ׳טאר נישט נאכזאגן, איבערזאגן א ווארט וואס מ׳האט שוין געהערט געהאט, ווייל דעמאלט איז מען מכחיש אז די פריערדיגע ווארט איז געווען אלוקות. ס׳איז נישט ממש די זעלבע זאך פון די תורה דא, אבער ס׳איז קאנעקטעד.
דאס הייסט, אז אויף איינער זאגט, “אה, סאו די זון די הצלה איז נישט גענוג, ער דארף האבן עפעס נאך א העכערע מדריגה”, ס׳קוקט אויס אז ער איז מכחיש אז דא איז אלוקות. אוודאי איז עס נאר א קליינע מדריגה לגבי די אמת, אבער מ׳רעדט דאך אז דאס איז די תורה וואס מ׳האט אונז געגעבן, אז דאס איז אונזער שייכות. דאס מוז מען גלייבן אז דאס איז אויך די אמת. פארשטייסט וואס איך זאג?
דאס איז די “דבר והיפוכו”
דאס איז די “דבר והיפוכו”. א מענטש קען נישט גלייבן אז די גאט וואס ער פארשטייט איז נישט גאט. ער ווערט סתם א… ער איז מפריד ווייטער. אוודאי טאר מען אויך נישט גלייבן אז דאס איז די גאנצע גאט. אבער ס׳איז אויך די גאנצע, אבער נישט די גאנצע גאנצע.
“לעולם ילמד אדם למעלה” — מ׳קוקט נישט צוריק
עניוועיס, דאס איז די “לעולם ילמד אדם למעלה”, און די “למדך מנהג למעשה לא תעשה כן לה׳ אלוקיך”, אז מ׳קוקט נישט צוריק, מ׳מאכט נישט קיינמאל פארמאסט, שטייט א זאך.
וואס איז די פחד וואס מ׳האט דא? פחד איז אז מ׳גייט עפעס פארפאסן. ס׳ווערט נאך מער פחד, א מענטש האט א פחד אז ער האט עפעס נישט מיטגעהאלטן. ס׳איז געווען אזא גוטע מנחה, ס׳וועט דארט זיין, ס׳וועט געווען ביי יעדע מנחה. אה, ס׳איז דא מנין. וואס האט ער נישט געהאט? א גרויסע שטיקל עניוועיס, דאס איז די תורה. פיין, מ׳גייט גיין ווייטער צום קומענדיגן שטיקל.