פרק ו׳ פון הלכות מזוזה לערנט אויס די עשרה תנאים וואס א בית דארף האבן כדי צו זיין חייב במזוזה: שיעור ד׳ אמות על ד׳ אמות, צוויי מזוזות, משקוף, תקרה, דלתות, הויך פון עשרה טפחים, בית חול (נישט קדוש), עשוי לדירת אדם, דירת כבוד, און דירת קבע. דער רמב״ם גייט דורך יעדע תנאי בפרטיות און ברענגט ביישפילן פון פלעצער וואס זענען פטור: בית הכסא, בית המרחץ, בית התבן, בית הבקר, סוכה, און אכסדרה. דער פרק ענדיגט זיך מיט די תכלית פון מצות מזוזה – צו דערמאנען דעם מענטש תמיד וועגן יחוד ה׳ און אהבת ה׳, און אז נישט קיין זאך שטייט אויף אייביג נאר דער אייבערשטער אליין.