פרק ט״ו פון הלכות תפילה וברכת כהנים לערנט די זאכן וואס מנעען א כהן פון דוכנען: שפראך-פראבלעמען (עלגות), פיזישע מומין אויף די הענט און פיס, עבירות (שפיכות דמים, עבודה זרה, שמד), עלטער (א יונגער כהן אן בארד), שכרות, און טומאת הידים. דער רמב״ם קלערט אז נשיאת כפים איז נישט א חיוב אויף יעדן כהן פרטי, נאר א מצוה וואס דארף זיין כתיקונה מיט כבוד הציבור. אויך ווערט באהאנדלט ווער איז בכלל די ברכה, ווי אפט מען קען דוכנען, און אז א כהן וואס דוכנט נישט פארלירט זיין אייגענע ברכה.