דער בעל שם טוב זאגט אז ווען א מענטש דאוונט אדער זאגט תורה, איז ער נישט דער רעדנער — די שכינה רעדט דורך אים, און ער איז נאר א שושבינא וואס מאכט עס מעגליך. דערפאר דארף מען זיך אויסהערן בשעת דאווענען, ווייל אויב ס׳איז נישט דו וואס רעדסט, איז יעדע תפילה א נייע קול, א נייע אור וואס מ׳האט נאך נישט געהערט. דער בעש״ט׳ס קריטיק אויף מקובלים איז נישט אז כוונות און ייחודים זענען פאלש — פארקערט, מחשבה איז עכט און ס׳מוז ארבעטן — נאר אז מענטשן לערנען וועגן זאכן און טוען זיי קיינמאל נישט, ס׳ווערט א למדנות אנשטאט אן עבודה וואס פּותר אמת׳דיגע בעיות.