דער שיעור באהאנדלט די לשון-מקור פון “שער” אין “חמישים שערי בינה”. ס׳ווערט געוויזן אז “שער” (פון די אראבישע ווארט “באב”) באדייט נישט נאר א פיזישער טויער, נאר א נושא אדער כלל וואס זאמלט צוזאם פילע פרטים אין איין איינהייט – אזוי ווי א שטאט-טויער איז דער פלאץ וואו אלע מענטשן קומען זיך צוזאם. די חמישים שערי בינה זענען פופציג כללים פון פארשטאנד, און דער פופציגסטער שער – וואס איז געבליבן פארבארגן פון משה – איז דער הכסטער כלל וואס מאכט פון דער גאנצער וועלט און אלע חכמות איין זאך: די אחדות השם.