דער שיעור באַהאַנדלט די מצוה פֿון דבֿיקות בה׳ דורך דעם לינז פֿון חז״ל, אין קאָנטראַסט צו די מיטלאַלטערלעכע מיסטישע פֿאַרשטאַנד. רבֿי שמעון בּר יוֹחאי ווערט באַשריבן אין זוהר הקדוש אַלס “בן חורין” – איינער וואָס רעדט אָן מורא, וואָס שטאַמט פֿון דעם גריכישן באַגריף “פּאַרהעסיאַ” (freedom of speech). די גמרא אין כּתובֿות לערנט אַז מען איז מקיים דבֿיקות בשכינה ניט דורך מיסטישע התכּללות, נאָר דורך שטיצן תּלמידי חכמים און מרבּה תּורה זיין – אַ פּראַקטישע, רילײשאַנעלע שייכות מיטן אייבערשטן.