דער בעל שם טוב לערנט אז ווען א איד דאוונט, איז ניט ער דער וואס רעדט — די שכינה אליינס רעדט דורך אים, און ער איז נאר א שושבין. דאס דארף מען א “אמונה גדולה” — ניט נאר צו גלייבן אז דער אייבערשטער האט אמאל געמאכט די תפילה, נאר צו כאפן אז ער מאכט עס יעצט ממש. דער שיעור באלייכט דעם חילוק צווישן “דעת” (ווען מען זעט קלאר) און “אמונה” (די מידה וואס לאזט אונז ווייטער גיין מיט וואס מיר האבן שוין פארשטאנען), און ווי די שכינה אליינס איז די מקור פון אונזער אמונה. מיט א משל פון א באן ווערט מבואר ווי דער אייבערשטער איז דער ערשטער סיבה פון אלעס, און אלע צווישן-שלבים זענען נאר כלים אן אייגענע כח.