אין דעם שיעור לערנט מען דעם פערטן פרק פון רמב”ם הלכות יסודי התורה, וואו דער רמב”ם איז מסביר ווי אלע זאכן אויף דער וועלט זענען צוזאמגעשטעלט פון די פיר יסודות — אש, רוח, מים, און עפר — און פארוואס אלעס וואס איז געמאכט פון זיי מוז סוף כל סוף שטארבן און צוריקגיין צו זיינע יסודות. דער שיעור גייט אריין אין דעם געוואלדיגן חידוש אז כאטש דער גוף און נפש פון א מענטש ווערן נפסד, בלייבט דער דעת — די צורת האדם השלם, וואס איז דער אמת׳ער „צלם אלהים” — לעבן אויף אייביג, ווייל ער איז נישט מחובר פון קיין יסודות און קומט דירעקט פון דעם אייבערשטן.