אין דעם שיעור לערנט מען הלכות עבודה זרה פרק ב’, וואס באהאנדלט דעם עיקר ציווי פון עבודה זרה – אז מ’טאר נישט דינען קיין נברא, אפילו ווען מען גלייבט אין דעם אייבערשטן. דער רמב”ם קלערט אויס אז דינען מלאכים אדער כוכבים אלס “סרסור” צווישן דעם אייבערשטן און מענטשן איז אויך עבודה זרה, און אז מ’טאר נישט ליינען ספרי עבודה זרה אדער טראכטן אן לאדזשיק וועגן עיקרי התורה. דער פרק שליסט מיט הלכות מגדף, וואס דער רמב”ם ברענגט דא ווייל א מגדף איז אויך א כופר בעיקר און באקומט די זעלבע עונש פון סקילה ווי אן עובד עבודה זרה.