אין דעם פרק פון הלכות עבודה זרה לערנט מען די דינים פון תפיסת יד אדם – וועלכע זאכן קענען ווערן אסור דורך עבודה זרה און וועלכע נישט. הרים, בהמות, און ביימער וואס מען דינט זיי ווערן געווענליך נישט אסור ווייל זיי באלאנגען נישט צום מענטש, אבער אויב מ’האט געמאכט א מעשה דערמיט (ווי שחיטה, הרכבה, אדער איינפלאנצן לכתחילה) קען עס יא ווערן אסור. מ’לערנט אויך די דינים פון ביטול עבודה זרה – אז א גוי קען מבטל זיין עבודה זרה דורך א מעשה (אפהאקן א שטיקל, פארקויפן צו א צורף), אבער אן אידישע עבודה זרה קען מען קיינמאל נישט מבטל זיין.